Wen nooit aan vreemdgaan

Het laatste jaar bereikte mij een dozijn verhalen over christenen die verliefd werden op iemand anders dan hun eigen partner. Na rondvraag in mijn vrienden- en kennissenkring stapelen de verhalen zich op en groeit mijn ongerustheid. Wat is hier aan de hand?

Het echtscheidingspercentage in Nederland is meer dan 36 procent. Daar zijn samenwonende stellen die uit elkaar gaan niet eens in meegerekend. Dat echtscheiding onder christenen net zo veel voorkomt als onder niet-christenen is geen wereldschokkend nieuws. Christenen zijn net mensen. Waarom dan reden tot extra bezorgdheid?

Verliefd worden is één van de meest wonderlijke ervaringen die we als mens kunnen hebben. De bijna waanzinnige obsessie voor de ander, verminderde eetlust, allesoverheersende passie. Verliefdheid is ongewenst als je een vaste partner hebt, of als de persoon waar je gevoelens voor koestert al met iemand anders is verbonden. Ik ben inmiddels vier jaar getrouwd en heb mijn man trouw beloofd met de intentie géén gevoelens voor een ander te ontwikkelen.

Vaste relatie
Maar we weten – ik spreek uit ervaring – dat verliefdheid op een ander ook tijdens een vaste relatie kan ontstaan. Wat we met ontluikende gevoelens doen, is aan ons. De keuzes die we op dat moment maken zijn cruciaal. Verliefdheid groeit alleen als wij daar toestemming voor geven. De verantwoordelijkheid ligt volledig bij onszelf.

Een huwelijk kan in een sleur raken, een van beide partners gaat door een midlifecrisis of de liefde bekoelt. Verlies van een kind of ernstige financiële problemen kunnen partners uit elkaar drijven. Huiselijk geweld en seksueel misbruik maken gezinnen kapot. Relatietherapie of pastorale zorg ten spijt, niet alle relaties zijn te redden. Dat is de realiteit in deze gebroken wereld.

Geluk en vrijheid
Maar dat zijn niet de verhalen die ik hoor. De verhalen die ik hoor, gaan over een zoektocht naar geluk en vrijheid. Geen weerstand kunnen bieden, het overkomt hen. Ze houden nu eenmaal van die ander. En de vaste partner geeft hen niet wat ze nodig hebben. Past het een christen om deze egoïstische redenen te gebruiken om dit gedrag goed te praten?

Zijn wij niet diegenen die leren dat geluk niet ons eerste levensdoel is? Dat de liefde zichzelf niet zoekt? Wij christenen staan toch bekend om onze theoretisch hoogstaande huwelijksmoraal? We prediken en schrijven er al honderden jaren over. Wij staan toch voor normen en waarden? Voor het gezin als hoeksteen van de samenleving? Wij wijzen toch vaak met een moraliserende vinger naar vrije seks en losvaste relaties in de ‘wereld’.

Vraag eens rond in uw sociale kring; hoe ziet de praktijk er uit? Als wij niet meer gelukkig zijn, lijkt het gras aan de overkant ook groener. Dan blijkt onze belofte van trouw niet meer dan een toezegging op een romantisch moment.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we inmiddels opvallend fatalistisch zijn geworden, wanneer het om vreemdgaan en echtscheiding gaat. We zijn even geschokt, roddelen erover en keuren het ‘overspelige’ gedrag af. Maar al snel volgen mildere woorden. ‘Het is zijn leven. Als hij daar vrede mee heeft. Ze is gelukkig met hem. Wie ben ik om daar een oordeel over te hebben?’

We durven het al helemaal niet aan om met de persoon in kwestie een oprecht en eerlijk gesprek te voeren of hulp aan te bieden. ‘Ben ik mijn broeders hoeder?’ Deze laconieke houding lijkt op de onverschilligheid en de doorgeslagen tolerantie die we in onze samenleving terugzien. ‘Bemoei je met je eigen zaken’ en ‘Zolang ik er geen last van heb, maakt het me niet uit wat je doet’.

We belanden op een glijdende schaal. Vreemdgaan met een relatiebreuk als gevolg is geen privéaangelegenheid. Het raakt en verandert onze kinderen en onze samenleving ingrijpend. Zijn we hier te lichtvoetig over gaan denken?

Prille gevoelens
We zouden onszelf enkele vragen moeten stellen. Wennen we als christenen aan echtscheiding? Wennen we aan vreemdgaan? Wat zegt dit over onze naastenliefde en ons waardebesef? En als we zelf een vaste relatie hebben of getrouwd zijn, praten wij dan met onze partner over prille gevoelens voor een ander? Nemen we maatregelen? Gaan we terug naar de kerk waar we onze ringen wisselden en vragen we om hulp?

Sommigen reageren smalend op mijn bezorgdheid: ‘Ach, je bent nog maar vier jaar getrouwd, wacht maar.’ Stuitend. Laten we dit nóóit tegen jonggetrouwde koppels zeggen, maar hen des te meer aanmoedigen om de trouwbelofte te léven. Laten we nooit wennen aan vreemdgaan en echtscheiding.

Mijn opiniestuk staat vandaag in het Nederlands Dagblad: http://www.nd.nl/artikelen/2012/augustus/02/wen-nooit-aan-vreemdgaan


Share on Facebook0Tweet about this on Twitter

6 thoughts on “Wen nooit aan vreemdgaan

  1. Baie waar, mag die Here ons behoed en bewaar dat ons sal wag staan teen die aanvalle van die duiwel en ons liewe egpaar koester ten alle tye.

  2. Bedankt voor het schrijven van deze woorden ‘Laten we nooit wennen aan vreemdgaan en echtscheiding.’ Het valt mij ook steeds meer op dat vreemdgaan en scheiding steeds meer geaccepteerd wordt, ook in christelijke kring.

  3. Hoi esther, hoorde net het interview in heilige huisjes, een onderwerp waar ik veel over nadenk omdat het speelt in onze gemeente. ben me zo bewust geworden wat een verantwoordelijkheid we hebben naar de mensen om ons heen.
    In al ons doen en laten. Ik vind het zo heftig om te zien wat er gebeurt in zo,n situatie in gezinnen,families,vriendenkringen, en de gemeente. Het is een olievlek waar we allemaal in het groot of klein door geraakt worden.
    Had best zelf met je in gesprek gewild ook hoe je als gemeente hiermee om moet gaan. want ik ben het met je eens dat we ook liefdevol ermee om moeten gaan maar wel ingewikkeld als je bv als familie niet meer in de kerk kan komen omdat het te pijnlijk is omdat degene die het betreft nog wel in de kerk verschijnt.Hoe zou je daarop moeten reageren.
    Bedankt voor je openheid en je lef.
    gods zegen in alles wat je doet

  4. Slappe Christenen zijn vaak meegesleept door de achterlijkheid van verkeerd gerichte romantiek. Tragisch, iedereen kan kiezen afstand te nemen van iemand als je ongeoorloofd verliefd bent/dreigt te worden. Beter je baan of sportclub verkiezen dan je huwelijk. Dit laatste is een stap die weinigen helaas durven te nemen. Daarnaast zijn veel Christenen de rol van de getuigen ook vergeten, deze hebben hen ook te vermanen en te richten waar dit nodig is.

  5. Helemaal mee eens. Belangrijk om eerlijk te zijn en niet te schrikken van je eigen of andermans gevoelens. Wmb zijn gevoelens iets dat je overkomt, en wat daarna gebeurt zijn keuzes. Daarom moeten gevoelens – hoe schaamtevol misschien – waarmee je moeite hebt aan het licht worden gebracht zodat zij niet onder de oppervlakte doorwoekeren, en zodat je er niet alleen in staat in je worsteling.

    Ik deel de ervaring van gevoelens voor een ander dan je eigen partner, en juist door die met mijn partner op een relaxte manier bespreekbaar te maken hebben die gevoelens nooit een barriere kunnen vormen in onze relatie, maar zijn ze eerder verdwenen.

    @doorgeslagen tolerantie: met elkaar moeten we pal gaan staan voor deze “theoretisch” hoogstaande huwelijksmoraal en elkaar aanmoedigen hier niet aan te wennen. Ook al lijkt me veroordeling van de personen onjuist, een eerlijk gesprek aangaan in zichzelf, kan al ontlading bieden van ongewenste processen. Laten we dit toch doen met elkaar ipv bang zijn voor wat er achter vandaan kan komen aan rommel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *