Moeders, niet zeiken AUB!

Eerlijk zijn over hoe het moederschap je bevalt (of niet) mocht de laatste jaren opeens. Boeken, artikelen en blogs werden de afgelopen jaren volgeschreven door vrouwen die eens heerlijk afrekenen met de roze wolk van het moederschap. Aan die gezonde openheid dreigt een einde te zijn komen.

In Volkskrant Magazine en RTL Late Night spraken Femke Sterken en Barbara van Erp over de nadelen van het ouderschap. De ietwat hysterische grachtengordeldames kregen na de uitzending bakken kritiek over zich heen. Voornamelijk van andere moeders.

Ze stelden zich aan. Ze waren verwend. Dan hadden ze maar geen kinderen moeten krijgen!

De discussie barstte los. Dat je dankbaar moet zijn, dat moeders het vroeger veel zwaarder hadden en dat die vrouwen niet zo moeten zeiken. Ze hebben tenslotte zelf voor kinderen gekozen?

Vrij Nederland publiceerde een incompleet artikel van etiquettedeskundige Beatrijs Ritsema. Ik ben één van haar grootste fans, maar nu sloeg ze plank volledig mis.

Haar conclusie waarmee ze het ‘geklaag’ verklaart: ‘Vroeger, toen jonge vrouwen rechtstreeks uit huis trouwden, waren ze zo blij dat ze eindelijk onder hun ouderlijk regime uit waren, dat ze er niet over piekerden om zich door hun kleine kinderen de wet te laten voorschrijven. In deze tijd, na een lange periode van onafhankelijkheid en doen waar je zin in hebt, weten jonge moeders best dat de komst van een baby hun leventje ingrijpend zal veranderen. Ze weten dat een baby een tiran is met dwingende behoeftes die om bevrediging schreeuwen.’

Beste Beatrijs, volgens mij is de realiteit precies het omgekeerde van wat je hierboven schetst.

Vroeger (welke vroeger?) toen jonge vrouwen rechtstreeks uit huis trouwden:

  1. …wist bijna elke vrouw al jong dat haar roeping het huishouden en moederschap was
  2. …werd ze hierop voorbereid door haar eigen moeder en/of de Huishoudschool
  3. …bleef ze vaker in de buurt van familie wonen, met hulp en goede raad binnen handbereik
  4. …had ze, voordat ze moeder werden, geen onafhankelijk en actief leven opgebouwd
  5. …had ze niet altijd een keuze. Ze raakte voor of na het huwelijk logischerwijs zwanger. Vrouwen werden ‘vroeger’ zelfs ontslagen zodra ze trouwden en zwanger raakten.

Er viel niets te zeuren, bovenstaande was de realiteit waarmee gedeald moest worden.

Laten we van ‘vroeger’ geen al te optimistisch plaatje schetsen. Zo had men nog nooit van postnatale depressies gehoord (gewoon doorgaan dus), was het huishoudelijk werk veel zwaarder, hadden de vrouwen meer kinderen, gingen meer kinderen jong dood en was de man nauwelijks bij de opvoeding betrokken, waardoor bijna alles op de schouders van mama terecht kwam.

Zeuren was uit den boze, maar vraag eens rond en de ouderen van nu kunnen je verhalen vertellen over vrouwen die tijdelijk ergens in de bossen werden opgenomen, omdat ze het niet meer zagen zitten… Maar daar werd natuurlijk niet over gepraat, want je mocht niet zeuren.

De vrouwen van nu kun je niet kwalijk nemen dat we heel anders aan het moederschap beginnen. Ik ben nu 32 en kreeg mijn eerste kindje toen ik 27 was. Na mijn studie had ik een fulltime baan, woonde zelfstandig en leidde een actief leven. Dat de komst van een baby alles zou veranderen, kwam niet in mijn hoofd op.

Naïef? Jazeker. Maar dat kun je me toch niet kwalijk nemen?

  1. Ik ben vanaf de lagere school voorbereid op het krijgen van een goede baan. Geen enkele opleiding besteedt aandacht aan de toekomstige verantwoordelijkheid van  het ouderschap
  2. De onderbreking van mijn carrière door zwangerschapsverlof en dat ik (net als de meeste Nederlandse moeders) voor een parttime baan heb gekozen, hebben gevolgen voor mijn doorgroeimogelijkheden. Dat realiseerde ik me pas toen ik daar concrete keuzes in moest maken.
  3. Ik heb vóór de baby jarenlang ‘voor mezelf’ geleefd. Kon doen wat ik wilde, alles op mijn tijd. Een baby eist onvoorwaardelijke liefde, zorg en toewijding. Je komt zelf plotseling op de tweede plek te staan. Dat is wennen! Is dat zo gek?
  4. Mijn generatie is een perfectionistische generatie. We hebben onbegrensde mogelijkheden, willen alles (perfect) doen. Met een baby erbij is dat onmogelijk. Toch blijven we dat ideaal nastreven, met als gevolg: frustraties dat het ons niet allemaal meer lukt.
  5. Oh, en mijn baby is géén tiran, maar heeft wel veel zorg en liefde nodig. Wat heel normaal is.

Dat we daar als vrouwen nu open over willen zijn, noem ik geen gezeur. Eerlijk zijn is niet hetzelfde als klagen. En ben je een vrouw die bovenstaande allemaal op een rij heeft en het nooit pittig vindt? Kijk dan eens om je heen en help moeders die eerlijk aangeven het een flinke klus te vinden.

En alle ‘belegen’ vrouwen die de luiers al ver achter zich hebben liggen? Wees een beetje liever voor deze nieuwe generatie! Geef ons positieve kritiek waar we écht iets aan hebben. We doen ons best, echt waar. En houden vreselijk veel van onze kinderen, net als jij. Laten we elkaar alstublieft geen nieuw taboe opleggen.

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *