Ik stelde mezelf teleur. Afgelopen dinsdag. Ik was alleen thuis met onze jongens en moest werken. De planning die we hadden gemaakt, zou me houvast geven. Maar in de ochtend ging het al mis. ⁠
De jongens irriteerden elkaar en met die geluiden op de achtergrond probeerde ik me te focussen op mijn werk. Dat lukte niet en ik raakte gefrustreerd. Ik werd boos op de jongens, waardoor de sfeer in huis tot het nulpunt daalde… ⁠
Het kwam niet meer goed die dag. Ik kreeg het in mijn hoofd niet bij elkaar: thuis zijn, werken, de jongens voldoende aandacht geven, loslaten en tegelijkertijd structuur scheppen. ⁠
In mijn hoofd herhaalde zich deze gedachte: DRIE weken? Moet ik dit DRIE weken (of langer…!) volhouden? Hoe dan?!⁠
Die avond probeerde Job Kaper me gerust te stellen. Dat iedereen aan deze nieuwe situatie moet wennen. Dat werken met jonge kinderen thuis bij de meeste ouders stress veroorzaakt. Dat we de komende week een nieuw ritme zullen vinden en dat we elkaar kunnen helpen om dit vol te houden.⁠
Die avond zag ik het niet voor me. Ik verdoofde mezelf met de Netflix-serie Virgin River (wat trouwens een aanrader is).⁠
Vanochtend voelde ik me lichter. We kunnen dit. Met vallen en opstaan. Maar we hebben elkaar nodig. En je mag eerlijk zijn als je het niet ziet zitten. Als de irritaties oplopen en je geen idee hebt hoe lang je dit volhoudt. ⁠
Praat met je partner. App of bel met je vriendinnen. En schaam je niet. Wees niet teleurgesteld in jezelf als je had gedacht dat je veerkrachtiger was. We zijn mensen, échte mensen.⁠
Liefs.⁠