Bekritiseren en bespotten van christelijke initiatieven is een hobby geworden

Ja, Sherma Rouse miste hier en daar een noot, maar ga er maar aan staan om in de ijzige kou je stembanden warm en soepel te houden.

Ja, Jim de Groot is een betere acteur dan zanger, maar voor een acteur zong hij best aardig…

Ja, het lijdensverhaal van Jezus vertellen middels een spektakel vol BN-ers wringt ergens wel, maar de EO-KRO bereiken op één avond bijna een kwart van de Nederlandse bevolking…

En ja, er ontbreken een aantal essentiële inhoudelijke punten, maar een televisieprogramma is geen hoorcollege en al zeker geen preek. Dan was de netmanager van NPO1 niet akkoord gegaan met de plaatsing…

‘Het is niet mijn vocabulaire’, zegt de bekende, katholieke theoloog Frank Bosman in zijn inmiddels veelgelezen blog over The Passion. Toch vindt hij het nodig om GeenStijl te herhalen door hun platvloerse geleuter te citeren, alsof deze respectloze website überhaupt serieus moet worden genomen wanneer het over geloofsgerelateerde onderwerpen publiceert.

Te suggereren dat kijkers zich liefst direct dienen te bekeren tot het christendom na het zien van het paasverhaal in een modern jasje is een totale overschatting van het medium televisie. Mensen laten zich raken, maar zappen vervolgens verder en gaan door met hun leven. Ook als het inhoudelijk sterker zou zijn, daarvan ben ik overtuigd. Zelfs door het ultra-verkondigende programma De Verandering (EO) komen mensen niet bij ‘bosjes’ tot geloof. Vergeef me de woordspeling.

The Passion is de ultieme aanleiding om op een eenvoudige manier over Jezus in gesprek te gaan. De diepgang van menselijk contact is een veel genuanceerder en langduriger proces dan het effect van een eenmalige televisie-uitzending. Ik zou zeggen: grijp dit door vele gelovigen genoemde ‘oppervlakkige spektakel’ aan om nu eindelijk eens antwoord te durven geven als ongelovige collega’s je moeilijke geloofsvragen stellen.

Als televisiemaker weet ik hoe hard er is gewerkt om The Passion neer te zetten en kan ik niet anders zeggen dat – op een paar schoonheidsfoutjes na – het een wonder is dat dit anno 2015 zoveel belangstelling genereert voor een eeuwenoud verhaal dat in de vergetelheid dreigt te raken. Ja, daar ben ik héél blij mee.

Van Bosmans opiniestuk kreeg ik spontaan pukkels. Niet alleen van deze blog, maar van de trend dat (mede)christenen en randkerkelijken een kick lijken te krijgen van het online afzeiken van gelovigen en christelijke initiatieven. Ik kan zo een aantal websites noemen waarop dat massaal gebeurt. Bekritiseren en bespotten is een hobby geworden.

Sommigen doen dat, omdat ze zelf twijfelaars zijn of ruimte voor kritiek hebben gemist. Anderen geven hun mening omdat het christelijk geloof en haar volgelingen een dankbaar en vaak stilzwijgend slachtoffer is. Lekker makkelijk scoren dus. Volgens mij is het deze ‘opiniemakers’ vooral om effectbejag te doen en is het wel cool om als – al dan niet gelovige – cynicus bekend te staan.

Ruimte voor gefundeerde en opbouwende kritiek moet er zijn, graag zelfs. Maar in een post christelijke samenleving kunnen we geen ‘ik-leg-op-elke-slak-zout’ en ‘ik-schop-lekker-overal-tegenaan’ types gebruiken.

 

 

 

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter

2 thoughts on “Bekritiseren en bespotten van christelijke initiatieven is een hobby geworden

  1. Mooi verwoord. Ben het met je eens, zowel als het gaat om De Passion als over de ‘hobby’ van sommige mensen.

  2. Spotten is niets anders dan een wanhopige poging om je eigen deceptie te maskeren. Een gemis aan competentie om de dialoog aan te gaan. En het inspelen op unheimische gevoelens van de grote groep personen met dezelfde onzekerheden, waar jij steun van verlangt.
    Of dit echt een hobby is? Wel een zielige dan..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *