Bang

Vandaag mocht ik bij de vluchtelingenopvang in Kortenhoef helpen bij het ontbijt en de lunch. Ik heb vriendelijke mensen ontmoet, met prachtige kinderen. Bij sommigen hing een sluier van zorgen over het gezicht, verdrietig om te zien. Geen spoor van de tsunami aan criminelen en verkrachters die ons land overspoelt…

Deze tien dagen zijn zoveel mensen in touw om hun medemensen te helpen. De mannen zijn gaan zwemmen in Loosdrecht, de kinderen mochten naar de speeltuin, vrouwen konden koken en naar de markt, de hele dag rijden de kinderen enthousiast op gedoneerde fietsjes rond, de Nederlandse les werd enthousiast gevolgd en steeds klinken de woorden ‘thank you’ of ‘dankuwel, alstublieft’.

Via de Eritrese tolk Amy kreeg ik onderstaand gedicht. Hoe mooi.

Bang

Jij bent bang.
Ik ben bang.

Jij bent bang om dood te gaan in de oorlog in jouw land.
Ik ben bang dat je die oorlog meeneemt naar het mijne.

Jij bent bang dat de grenzen voor je neus zullen worden gesloten.
Ik ben bang dat er veel mensen met verkeerde bedoelingen hier naar toe komen.

Jij bent bang dat je niet welkom bent in Europa.
Ik ben bang dat jij mijn cultuur niet zult begrijpen.

Jij bent bang dat je nooit meer terug naar je huis kunt.
Ik ben bang dat je nooit meer terug naar huis wilt.

Jij bent bang dat wij je niet willen helpen.
Ik ben bang dat jij de hulp niet zult waarderen.

Jij wilt vast niet dat ik bang ben.
Ik wil ook niet dat jij bang bent.

Laten we er dan samen voor zorgen dat onze angsten ongegrond zijn.