Mijn standaard ingrediënten voor mijn toekomstige man waren: bruin of zwart haar, bruine ogen, humor, romantisch en gelovig. De mannen die in het Italiaanse elftal speelden, kwamen redelijk in de buurt van mijn ideale man, mijn prins op het witte paard. Rond mijn zestiende heb ik tijdens een voetbalwedstrijd eens geroepen: ‘Ik trouw later met honderd Italiaanse mannen!’ Deze opmerking kreeg ik later nog vaak te horen.

Het feit dat ik zo’n duidelijk beeld van mijn toekomstige partner had, zorgde voor een hele beperkte kijk op het mannelijke schoon om mij heen. Jongens die interesse toonden, maar niet aan mijn plaatje voldeden, schonk ik simpelweg geen aandacht en gaf ik totaal geen kans om dichterbij te komen.

Ik wilde perse de jongen ‘hebben’ die ik in gedachten had, want daar viel ik nu eenmaal voor. Als ik op straat liep of ergens binnenkwam, viel mijn oog altijd op dat type man. Donker haar, donkere ogen en een tikkeltje mysterieus. Dat mijn eerste vriendje blond was en grijze ogen had, veranderde niets aan de foto die ik in mijn hoofd alvast had gemaakt.

In mijn boek schrijf ik over die leuke jongen op de middelbare school die mij verkering vroeg en die ik totaal niet zag staan vanwege mijn fascinatie voor een jongen uit de Vwo-klas. Misschien kun je een aantal stelletjes uit je omgeving in gedachten nemen. Had je gedacht dat je broer, zus, vriend of vriendin met deze partner thuis zou komen? Viel hij of zij altijd al op dit type? Voldoet de partner aan alle uiterlijke en innerlijke eisen die je van tevoren met elkaar hebt besproken?

Misschien is dat heel vrouwelijk: urenlang fantaseren over hoe je toekomstige man eruit moet zien en welke karaktereigenschappen hij minimaal moet hebben, maar mannen hebben ook een beeld bij hun toekomstige vrouw. Blond, grote borsten, slank en geen zeikerig type?

Films en series die ik keek, versterkten het beeld van de knappe man die helemaal aan mijn eisen zou voldoen. Dat het fictie was, wist ik diep van binnen, maar eigenlijk zocht ik toch een soortgelijke man als de acteurs die in romantische films spelen. Een knappe, sexy man waar alle vrouwen jaloers op zouden zijn. Ik had het niet vervelend gevonden als mijn toekomstige man op acteur Jude Law zou lijken. Integendeel! Voor de mannen komt de ideale vrouw toch wel in de buurt van Scarlet Johansson of Jennifer Aniston. Dan vergeet ik alle boybands, zangeressen en modellen die ons een ideaalbeeld voorspiegelen: zo kan jouw toekomstige partner eruit zien. Aan deze eisen moet hij of zij toch minstens voldoen.

Gelukkig trekt de liefde zich weinig aan van de eisen, voorwaarden en filmbeelden die in ons hoofd zitten. De man waarmee ik een serieuze relatie kreeg en uiteindelijk trouwde, heeft blond haar en blauwgrijze ogen. Mijn man is geen type waar ik op het eerste gezicht op zou vallen. Tijdens het begin van onze relatie realiseerde ik me direct welke beperkingen ik mezelf al die tijd had opgelegd door dat lijstje in mijn hoofd. Hoe oppervlakkig ik eigenlijk over jongens dacht. Puur op zijn uiterlijk keurde ik jongens goed of af. Leerde ik de ideaal ogende man beter kennen, dan kwam ik erachter dat hij helemaal niet bij mij paste of iets heel anders met zijn leven wilde dan ik.

En de jongens die misschien goed bij me pasten, voldeden niet aan alle uiterlijke kenmerken van mijn ‘prins op het witte paard’. Hen liet ik bij voorbaat al staan. Op de middelbare school hoort die oppervlakkigheid er een beetje bij, omdat alles nieuw is en jongens voor het eerst interessant worden. Ik merkte echter dat mijn eisen ook bleven bestaan naarmate ik in mijn twintiger jaren terechtkwam. Mijn eisen werden nota bene hoger!

Waar ik eigenlijk nooit over nadacht, is wat ik een man te bieden heb. Wat voor vrouw ben ik en wil ik voor hem zijn? Welke kwaliteiten heb ik die voor een man aantrekkelijk zijn? Waarom zou een man voor mij kunnen gaan? In plaats van mannen te beoordelen alsof het auto’s zijn, probeerde ik me open te stellen. Ongeacht of hij wel of niet aan mijn perfecte plaatje voldeed.

Daarnaast dacht ik na over mijn eigen rol in zoektocht naar een juiste partner. Stelde ik me open op? Wat doe ik er zelf aan om aantrekkelijk te zijn, van binnen en van buiten? Wat kan ik voor een man betekenen? Ben ik een aanvulling op zijn persoonlijkheid? Respecteer ik hem zoals hij is, ook als dat anders is dan ik me had voorgesteld? Kijk ik naar hem als mens en niet als idool? Geef ik hem een kans om mij te veroveren en doe ik mijn best voor hem?

Dat mijn kijk op mannen veranderde naar een realistisch beeld, hoort bij het volwassen worden. Toch wordt de oppervlakkige manier waarop we nadenken over onze toekomstige partner ook gevoed doordat we naar een man of vrouw zoeken alsof we een mooie auto willen kopen. De materialistische kant en het eisen die we bij de ander neerleggen, lijken soms meer op een sollicitatiegesprek dan op een zoektocht naar een ander mens van vlees en bloed. Een mens met verlangens, maar ook nare eigenschappen.

Niet alleen mijn toekomstige partner zorgt voor een succesvolle relatie, daar heb ikzelf een even groot aandeel in. Mijn toekomstige partner is niet perfect, zoals ik niet perfect ben.

VRAGEN AAN JOU

1. Hoe ziet jouw ideale partner eruit en is dat realistisch?

2. Ben je door je ideaalbeeld weleens een mogelijke match ‘voorbij gelopen’?

3. Wat heb jij jouw toekomstige partner te bieden?

4. Heb je een relatie, wat spreekt jou in hem/haar zo aan?

5. Zie je ook de imperfecte eigenschappen van je vriend/vriendin?

Voor meer verdieping over dit thema: kijk onder Blogs – Verdieping voor een introductie van de prekenserie ‘New rules for Love, Sex and Dating’ van Andy Stanley (North Point Community Church, USA).