DAGBLAD DE GOOI- EN EEMLANDER 14.08.2010

‘Ik ben echt zo’n idealist, vreselijk’

In deze regio wonen veel bijzondere mensen. Smaakmakers, hotshots, curieuze types en schijnbaar heel gewone mensen met een doel voor ogen, geliefd of omstreden, bij iedereen bekend of vanuit het niets ineens in het brandpunt van de belangstelling. Wie ze zijn en wat hen drijft leest u in Het verhaal van… Een tweewekelijkse reeks van interviews.

,,Wat een Middeleeuws geloof heb ik ook’’, dacht tv-journaliste Esther Kaper (26) uit Kortenhoef. Ze was ‘strontverliefd’ op haar vriend Job, maar haar christelijke principes schreven voor dat ze geen seks voor het huwelijk mocht hebben. Dat zoekproces is de basis voor haar boek, waarin ze uit eigen ervaring vertelt hoe christenen met seks omgaan. ,,Want er zijn veel christenen die tijdens een relatie worstelen met de vraag: waar slaat dit eigenlijk op?”

Pseudoniem
Dit is het eerste interview waarin de inhoud van het boek ter sprake komt. De mensen aan wie ik het heb verteld, reageren positief. Wat mensen zich afvragen is of ik wel zo open wil zijn over mijn seksleven. Ik schrijf niet alleen over Job en mij, maar ook over mijn eerste seksuele ervaringen, mijn opvoeding, zelfbevrediging: ik benoem alles. Ook de uitgever vroeg of ik geen pseudoniem wilde. Nee zeg, dat zou ik helemaal belachelijk vinden. Wil je meer openheid creëren, ga je onder een pseudoniem schrijven! Er zijn natuurlijk wel dingen die Job en ik voor ons zelf houden. Het is niet zo opgeschreven alsof je een erotisch verhaal in de Vriendin leest. Zo gedetailleerd is het niet.

Verlegen dorpsmeisje
Schrijven deed ik al uit mezelf, van jongs af aan. Op de middelbare school vertelde ik de decaan dat ik graag secretaresse bij een televisieomroep wilde worden, omdat ik zo van schrijven hield. Ik heb mijn hele leven in Kortenhoef gewoond en fietste altijd langs het AKN-gebouw van de AVRO, KRO en NCRV, vandaar. Dan moet je geen secretaresse worden, zei de decaan, dan moet je Journalistiek gaan doen. Op mijn 16de ben ik naar de School voor Journalistiek gegaan in Utrecht. Ik was wel een beetje zo’n verlegen dorpsmeisje. Dan moet je opeens mensen en bedrijven gaan bellen voor opdrachten van school – nou, ik heb echt peentjes gezweet hoor.

Glamourous
Ik hield van schrijven, maar heb toch voor de afstudeerrichting televisie gekozen. Wat ze op school goed uitleggen, is dat het een misverstand is dat je voor televisie niet hoeft te schrijven. Als je gasten voorbereidt voor een programma, schrijf je daar verslagen van. Als je een programma maakt, schrijf je teksten voor de presentator. Wat ik aan televisie leuk vind, is dat het iets magisch heeft, nog steeds. Mensen die je gaat interviewen vinden het altijd heel spannend als je met een cameraploeg in huis komt. Het heeft wel iets glamourous.

Heftig
Na mijn studie heb ik een hele toer gemaakt langs allerlei producenten. Ik ben begonnen bij een klein productiebedrijf dat het jeugdprogramma Blinq maakte voor de EO, maar dat stopte na anderhalf jaar. Toen ben ik gaan werken bij het programma Ik mis je, ook van de EO. Voor dat programma maakten we een herinneringsfilm van mensen die overleden zijn, met de familie die vertelt hoe die persoon was. Een vrij heftig programma om als redacteur te maken. Zeker als je uit een programma als Blinq komt: dat was echt even omschakelen. Als je jong bent, sta je nooit stil bij de dood; nu was ik er opeens de hele week mee bezig.

Emotioneel
In het begin bleef het allemaal op een afstand, maar op een gegeven moment begon het me te raken. Ik ben vrij emotioneel ingesteld en kan me goed inleven in mensen. Daar ben ik wat onvoorzichtig mee omgegaan. Ik liet teveel toe en uitte dat te weinig. Uiteindelijk ben ik ook met het programma gestopt omdat het me teveel werd. In die tijd leerde ik Job kennen. Na een tijdje gingen we praten over hoe we samen verder wilden, of we wilden trouwen ja of nee. Toen dacht ik opeens: maar hij gaat vast dood. Misschien zijn we wel net getrouwd en dan gaat hij dood. Nou ja, ik had zelf ook door dat dat niet normaal was. Ik ben toen naar een psycholoog gegaan om het weer in perspectief te krijgen.

Omgekeerde wereld
Na Ik mis je ben ik bij Endemol gaan werken, op de redactie van Life and Cooking. Dat was totaal de omgekeerde wereld. Van diepzinnig en emotioneel, naar gewoon lol maken. Het beviel me wel, maar miste toch weer de diepgang. Ik heb er maar vijf maanden gewerkt, heel kort. Als ik zo terug kijk denk ik dat het een zoektocht is geweest. Nu zit ik waar ik wil zitten. Bij Nachtzon Media, waar ik nu werk, doen we aan formatontwikkeling en ik zit ook op de redactie. De programma’s die ik nu maak hebben inhoud, maar zijn niet zo zwaar als Ik mis je. En ook weer niet zo luchtig dat je je afvraagt of je wel iets bijdraagt aan de maatschappij. Ik wil namelijk wel graag iets inhoudelijks meegeven aan de kijkers. Ik ben echt zo’n idealist, vreselijk.

Zoekproces
Ik ben christelijk opgevoed. Op mijn zestiende heb ik zelf bewust gekozen voor het geloof, dat ik daar verder mee wilde. Binnen het christendom is er een algemene norm dat seks iets bijzonders is wat binnen het huwelijk thuis hoort. Een verbond dat je met iemand sluit binnen een trouwe relatie, dus dat geloofde ik ook. Ik was single en dacht: zo moeilijk is dat toch niet om vol te houden? Maar toen leerde ik Job kennen, ik was 22 en we waren best serieus verliefd. Ik kwam in een soort spagaat. Aan de ene kant mijn principes die heel erg strikt waren, daar was ik heel zwart-wit in. En aan de andere kant de praktijk waarvan ik dacht: wat is er nou mis mee? De hele wereld doet het, waarom doe ik zo moeilijk? Toen heb ik een proces doorgemaakt waarin ik me afvroeg waarom ik deze principes had. Is dat omdat ik er zelf in geloof, of omdat het een norm is in de christelijke wereld? Ik wilde een boek schrijven over dat zoekproces. Want er zijn heel veel christenen die tijdens een relatie worstelen met de vraag: waar slaat dit eigenlijk op?

Hartstikke moeilijk
Er zijn al veel boeken geschreven over seks binnen het christendom, maar ik miste daarin de praktijkverhalen. Er zijn veel theologen en dominees die je precies vertellen wat je beter wel en niet kunt doen. Ik miste dat mensen eerlijk waren over de praktijk, want dat staat in schril contrast met de theorie. Het is namelijk hartstikke moeilijk! In de loop van de relatie dacht ik: wat een Middeleeuws geloof heb ik ook. Dat gebeurde natuurlijk omdat ik Job helemaal geweldig vond, omdat ik strontverliefd was, omdat ik hem onwijs sexy vond en ik het liefst het hier en nu met hem wilde doen. Maar ik wilde niet meteen trouwen. Voordat je “ja” zegt kan het geen kwaad iemand goed te leren kennen.

Kroket
Uiteindelijk hebben we geen seks gehad voor het huwelijk, maar we zijn lichamelijk wel intiem geweest. Dat heb ik zo besloten omdat we vandaag de dag vergeten zijn dat seks niet is zoals je een kroket uit de muur haalt. Wat ik zelf heb ervaren is dat seks iets heel intiems is. Iemand ziet alles van je: niet alleen van je lichaam, maar ook van je emoties. Het is niet iets wat je zomaar met iedereen deelt. Ik vond het heel prettig dat het was met een man waarvan ik zeker wist dat hij bij me blijft. Dat hij echt voor mij ging. Dat hij niet de volgende dag een briefje achterliet met ‘het was lekker, doei’. In de Bijbel gaat het, van de eerste tot de laatste pagina, heel erg over trouw zijn. Dat trouw zijn een duurzame en prettige manier is om met mensen om te gaan.

Maagdelijkheid
Job had dezelfde ideeën over seks binnen het huwelijk, alleen met het verschil dat hij geen maagd meer was. Nou, daar schrok ik wel echt van. Omdat het voor mij iets belangrijks was: ik wil naar bed met diegene met wie ik voor altijd samen wil blijven. Je kan het met meerdere mensen delen, maar wat is er nou mooier dan het met diegene voor het eerst te delen waar je ook bij blijft? Dus toen hij zei dat hij geen maagd meer was, vond ik dat niet leuk. Later in onze relatie kwam ik er achter dat het niet vanzelfsprekend is dat je je maagdelijkheid eeuwig kan bewaren. Dat de theorie veel simpeler wordt weergegeven dan de praktijk is. Maar keuzes kan je niet meer omdraaien. Voordat Job mij leerde kennen had hij al besloten dat de volgende vrouw met wie hij seks zou hebben, zijn vrouw zou worden. Toen we elkaar leerden kennen stonden we er dus hetzelfde in.

Taboe
Waar komen die regels vandaan? Waarom zou het beter zijn om tot het huwelijk te wachten? Dat zijn denk ik vragen die iedere christelijke jongere wel heeft, maar waar heel weinig over gesproken wordt. De zoektocht daarin en de beslissingen die je neemt, zijn een hele eenzame bezigheid. Binnen de christelijke wereld heerst er een taboe over die worsteling, daarom ben ik op dit boekidee gekomen. Zo’n boek is ook gewoon nodig. In deze samenleving wordt zo open over seks gepraat. In tijdschriften en op televisie wordt alles besproken, waarom zouden wij als Christenen daar dan zo stil over zijn en niet vertellen hoe wij er mee omgaan?

JETTE PELLEMANS