Aan het begin van de middag schrijf ik dit verhaal, op oudejaarsdag 2018. Buiten hoor ik onafgebroken geknal. Op social media klinkt de vuurwerkdiscussie al net zo luid. Zoals zoveel hard klonk, dit afgelopen jaar.

Ik heb op het punt gestaan net zo hard mee te gaan schreeuwen. Me in elke discussie te mengen, zowel online als offline. Te roepen: ‘Ook ik vind hier iets van! Luister eens naar mij!’ Iets hield mij tegen. Iets dat in mijn ogen belangrijker is en dat door al het geschreeuw bijna onmogelijk is geworden.

In 2018 ben ik gegroeid. En groeien is mooi, maar doet pijn. Aan de buitenkant is groei niet altijd zichtbaar, terwijl er aan de binnenkant zoveel gebeurt.

Het afgelopen jaar heb ik wederom lessen geleerd. In de eerste plaats binnen ons gezin, als vrouw en moeder. Dat ik een sterke vrouw ben, die regelmatig onzeker en bang is. Dat ik een liefdevolle moeder ben, die regelmatig té ongeduldig is. Dat mijn man en kinderen van mij houden én ik door hen wordt gepolijst tot een beter mens.

Op mijn werk heb ik meer verantwoordelijkheid gekregen en die erkenning doet me goed. Meer verantwoordelijkheid zorgt voor meer druk op de ketel. Hard werken is goed, maar overkoken niet. Die les, die ik jaren geleden leerde, mag ik in 2019 gaan uitleven.

De gemeenteraadsverkiezingen hebben veel van mij gevraagd en meer gegeven. Ik genoot ervan, groeide als politicus en mens. In 2019 sta ik op plek 2 van de kandidatenlijst voor de ChristenUnie Noord-Holland en ben ik campagneleider. Opnieuw ga ik groeien en ik ben huiverig voor de groeipijnen die daarbij horen. Ik realiseer me dat de komende periode me opnieuw wijzer en sterker gaat maken.

Deze oudejaarsdag is voor mij een dag van dankbaarheid voor al deze lessen, maar ook een dag van bezorgdheid. Ik ben bezorgd om mensen waarvan ik houd, voor wie komend jaar een uitdaging is. Mensen die met pijn en teleurstellingen moeten leven. Voor wie het leven ingewikkeld is. Onleefbaar soms.

Ik ben bezorgd over het geschreeuw in ons land, dat de zachtheid overstemt. Geschreeuw snoert Nuance en Empathie de mond. Geschreeuw maakt luisteren onmogelijk. Mensen met een zachte stem komen niet meer aan het woord, zodat zij beslissen te zwijgen.

De zachte stemmen van de vierhonderd gewortelde kinderen in ons land.
De zachte stemmen van stervende kinderen in Jemen.
De zachte stem van de schepping, die niet voor zichzelf kan opkomen.
De zachte stem van onze eenzame en zieke naaste.
De zachte stem van hen die uitgebuit en misbruikt worden.

Ik heb daarom drie wensen voor 2019.

1. Laten we onze oren spitsen en naar deze zachte stemmen luisteren.
2. En jij, met je zachte stem, laat haar klinken. Laat je horen, iets luider dan in het afgelopen jaar.
3. Laten we elkaar het leven doorhelpen.

Dat ga ik doen.

Een gezegend 2019,

Esther Kaper