Ik ben een steen, niet te doorboren,
dik als een dijk, hoog als een toren.
Schop me niet. Je breekt je tenen.
Bestorm me niet. Je schuurt je schenen.
Ik ben een grote ruwe steen
Je kunt niet door of om me heen.

Maar als ik jou zie ben ik water.
Ik wil wel om je voeten spoelen,
je handen in mijn golven voelen.
Ik wil wel langs je lichaam lopen,
je ogen in mijn stralen dopen
en zachtjes druppen van je wangen.
Ik ben een zee, vol van verlangen.

Jeannette Westerkamp, 2019

Jeannette droeg dit gedicht voor tijdens de New Wine Zomerconferentie 2019. Ik publiceer het met haar toestemming.